Özlediğimiz şey gerçekten tek bir kişi mi?
Birini özlediğimizde zihnimiz çoğu zaman bütün duyguyu tek bir cümleye indirir: “Onu özlüyorum.”
Ama özlem tek bir nesneye ait olmak zorunda değil.
Bir insanı, onunla geçirdiğimiz zamanı, alışkanlıkları, yakınlık hissini, güvende olduğumuz hâli veya o ilişkinin içindeki kendimizi aynı anda özleyebiliriz.
İlişkiler kendimiz hakkındaki hikâyemize de dokunur
Yakın ilişkiler yalnızca iki insan arasında yaşanmaz; kendimizi nasıl gördüğümüzle de ilişkilidir. Birinin yanında daha rahat, daha neşeli, daha cesur veya daha görünür hissedebiliriz.
Bu nedenle o kişi hayatımızdan çıktığında yalnızca kişiyi değil, onun yanında ortaya çıkan bir tarafımızı da arayabiliriz. İlişki psikolojisinde kişinin kendilik algısının yakın ilişkiyle iç içe geçmesini açıklamak için self-expansion ve “Inclusion of Other in the Self” gibi kavramlar kullanılır.
Ama burada kolay bir sonuca atlamamak önemli:
“Aslında onu özlemiyorsun.”
Bunu kesin olarak söyleyemeyiz.
Bazen gerçekten o kişiyi özlersin. Bazen onunla hissettiğin hâli. Bazen ikisini birden.
Özlemek ile geri dönmek istemek aynı şey değil
Birini özlemek, o kişiyle yeniden bir ilişki kurmanın senin için doğru olduğu anlamına gelmez.
Bir duygunun varlığı tek başına bir karar değildir.
Özlem gelebilir. Sen yine de bugün neye ihtiyacın olduğuna bakabilirsin.
Buradan ne götürelim?
Birini özleyebilirsin.
Ve yine de yoluna devam edebilirsin.
Özlemek, geri dönmen gerektiğinin kanıtı değildir.
Şimdi dene
Birini özlediğini fark ettiğinde şu cümleleri tamamla:
- Onu özlüyorum çünkü…
- Onun yanındayken kendimi … hissediyordum.
- En çok özlediğim şey aslında…
- Bunun küçük bir parçasını bugün hayatıma nasıl geri getirebilirim?
Belki cevap kişi olur. Belki yakınlık. Belki güven. Belki o dönemdeki sen.
Kaynaklar / Daha fazla okumak için
- Self-expansion theory ve yakın ilişkiler araştırmaları.
- Inclusion of Other in the Self literatürü.
- Yakın ilişkiler, kendilik algısı ve ilişki sonrası bilişsel süreçler üzerine güncel derlemeler.